گنبد طلا، رواق ها، صحن ها، بست ها، آینه کاری ها، پنجره فولاد، مهمانسرای رضوی، نقاره خوان ها، خدام رضوی، بازار رضا و … بهانه هایی هستند برای رهایی چند روزه یا حتی چند ساعته از تعلقات زنگار گرفتۀ محصور در زندگی غبارآلود ماشینی و صنعتی این روزها که گاه دلتنگی و واماندگی ما را به سوی خود می خوانند . آنجا که دل مان افگار و مجروح از پیچ ها و گره های زندگی به سمت خراسان پر می کشد، عبارت «آقا ما رو طلبید» برایمان برات می شود و درنگ را جایز نمی شماریم. چرا که طلائی ترین آفتاب در مشرق ایران زمین ، سالهاست می درخشد و میلیون ها زائر را از سراسردنیا به سوی دیار عشاق می کشد .
سختی و دوری راه را به جان می خریم و در بدو ورود با دیدن گنبد طلا از راه دور، خستگی از تن مان بدر می رود و در می یابیم که شاه پناه مان داده است. بعد از زیارت هم گویی تازه از مادر زاده شده ایم. اما گاهی اوقات دلتنگی هایمان یا به عبارتی دل تنگ مان ناسپاسی می کند و تعلقات و گرفتاری های دنیوی رها یمان نمی سازند و ماوایی امن تر و صمیمی تر می جوئیم. آن جاست که پنجره فولاد ماوای دل های شکسته زائرانی با کوله باری از نامه های نانوشته و حرف های ناگفته و غم های ناشناخته می شود و به قولی « وقتی دخیل پنجره فولاد می شوم / از قید و بند غیر تو آزاد می شوم.»
جایی که سخن گفتن و عریضه نوشتن و گلایه کردن را مجال نیست و باید التماس ها را به پنجره فولاد گره زد و دل را روانه خانه محبوب کرد.
در صحن و سرای امام مهربانی و در پشت پنجره فولاد زائران بسیاری در چشم هایشان موجی از التماس های ناگفته حلقه زده و ملتمسانه شبکه های پنجره فولاد را می نگرند و تسبیح را در دست می چرخانند و عاشقانه و با اشک چشم هایشان، با امام راز می گویند.
شانه هایشان می لرزد و نگاه هایشان، ملتمسانه روبرو را می خواند چرا که « از پنجره فولاد شده روی تو پیدا…» امام غریب شان را مرهم دل های افگار، غم های مبهم و زخم های کهنه می دانند و در ملجاء درماندگان، «اذن یک لحظه نگاه» را انتظار می کشند.
آنجا که تکرار آینه های تطهیر و مهربانی، التماس های قلبی و گره خورده به پنجره فولاد را صد چندان می کنند تا جایی که بارقه ای و نور محبت از آن مقبره طلایی و به دنبال آن اشک های شوق و شکر و دل های آرام گرفته …
