به گزارش تیتر گیلان، سیدرسول منفرد در یاددشاتی نوشت: با تقریر بهکاررفته در آن سخنرانی موافق نیستم و در این زمینه تذکر رهبر شهید در سخنرانی ۲۶-۱۰-۱۴۰۲ پیرامون کیفیت محبت پیشوایان دینی و سیاسی به مردم قابل مراجعه است. همچنین معتقدم پیش و بیش از عتاب بدپوششها، باید دستگاهها و مدیرانی را مورد سؤال قرار داد که با وجود اختیارات، بودجهها و تکالیف متعدد فرهنگی و سیاسی و قضایی و…، در موضوع پوشش کماثر و ناکارآمد عمل کردهاند. اگر گیلان از استانهای هدف ترویج بدپوششی است چرا معرفی قهرمانان حجاب، روایت مجاهدتهای پیشینیان، بهرهگیری از پوششهای بومی و تولید آثار فرهنگی مؤثر جدی گرفته نشده است و اعتبارها و فرصتهای موجود بودجهای (همچون ساماندهی سواحل، همایشها و کنگرهها یا مقرری قانون برنامه هفتم برای صرف یکدرصد هزینههای جاری شرکتهای دولتی، بانکها و موسسات انتفاعی وابسته به دولت در موضوع فرهنگی)، به بهترین نحو و در شمایل بهترین آثار موثر هنری استفاده نمیشود و عمده فعالیتها و بودجهها صرف کارهای نمایشی، گذرا و غیراثربخش میشود و عایدی خاصی نصیب مردم استان نمیکند.
در چنین وضعی، این پرسش متوجه مدیران استان و از جمله شورای فرهنگ عمومی و رئیس محترم آن و سایر ساختارهای حکمرانی است که برای هدایت ظرفیتها و بودجهها به سمت اقدامات مؤثر، دقیقاً چه کردهاند و چگونه ممکن است در یک استان تا این حد پوشش موضوع و مورد بحث و دغدغه باشد اما دستگاههای فرهنگی سال مالی خود را بدون ارائه عملکرد موثری در این زمینه به پایان برسانند و ظرفیتها یکی پس از دیگری هرز بروند.
دغدغه آیتالله فلاحتی، در خصوص هجوم فرهنگی به گیلان در موضوع پوشش، دغدغهای صحیح و انکارناشدنی است. سالها و شاید بیش از یک قرن است که ایران (و برخی مناطق از جمله گیلان به صورتی ویژهتر) در این موضوع تحت هجوم است. اگر همان عینیتی که امروز در برابر تجاوز به مرزهای جغرافیایی کشور، مردم را یکپارچه کرده، در موضوع تعرض به مرزهای فرهنگی نیز شکل میگرفت، شاهد انسجام گستردهتری در برابر ترویج بیحجابی بودیم. عامل این هجوم فرهنگی، همان جریانی است که پشت تجاوز نظامی و از جمله جنایت علیه دانشآموزان مینابی قرار دارد. حالا که به هر دلیل در تبیین و عینیتبخشی این جنگ فرهنگی موفق عمل نکردهایم، نباید به بهانه نقد یک موضع یا یک بیان، اصل هجوم فرهنگی را انکار کنیم و برای دشمن تخفیف قائل شویم.
مخالفت با لحن یا تعابیر بهکاررفته در سخنان آیتالله فلاحتی ــ و حتی داشتن نقدهای جدیتر نسبت به ایشان ــ نباید به خروج از انصاف و نادیده گرفتن امتیازات روشن ایشان از جمله مزین بودن به علم و صلاح و تقوا منجر شود. آیتالله فلاحتی و دفتر ایشان در حوزه سلامت اقتصادی و اداری، مجموعهای سالم است و توانسته است از حواشیای چون دخالت بیجا در عزلونصب مدیران، خود را دور نگه دارد و همین امتیاز، در فضای حساس افکار عمومی گیلان نسبت به فساد و ناکارآمدی، یکی از عوامل اصلی اقبال بالای مردم به ایشان در انتخابات اخیر مجلس خبرگان بود.
چند هفته پیش آیتالله فلاحتی در میدان شهرداری رشت، نسبت به تبدیل قرار برخی متهمان پروندههای مرتبط با حوادث تروریستی هجدهم دی از بازداشت موقت به وثیقه هشدار دادند؛ هشداری که گویا بیپایه نبوده و دستکم در یک پرونده مهم، شائبه تقلیل اتهام از قتل عمد به غیرعمد و اکتفا به محاربه وجود داشته است. جالب آنکه اندکی بعد، رسانهها و شبکههای وابسته به دشمن، جمهوری اسلامی را متهم کردند که همان متهم را به دلیل محاربه با حکم اعدام روبهرو کرده است. این تناقضها نشان داد آیتالله فلاحتی از معدود مسئولانی بود که با اشراف، صراحت و شجاعت درباره آن پرونده سخن گفت؛ در حالی که تقریباً هیچ صدای دیگری در این زمینه شنیده نشد (این مهم؛ خود از حیث شدت غفلت علاقهمندان به انقلاب اسلامی در گیلان از برخی اتفاقات کلیدی نیز شایسته توجه و بررسی است). از این رو، دور از ذهن نیست که بخشی از هجمههای اخیر، فراتر از اعتراض به یک بیان، تلاشی برای به حاشیه راندن یکی از معدود صداهای صریح در برخی مسائل مهم استان باشد.
بنا بر آنچه بیان شد در چنین فضایی، همانطور که حق نقد مواضع مذکور محفوظ است باید بابت افتادن در ورطه انکار و نادیدن برخی واقعیتها یا بازی کردن در پازلی که دیگران چیدهاند نیز مراقبت داشت. اگر قرار است از فرهنگ، هویت و آرامش اجتماعی این سرزمین دفاع شود و نگاهها ارتقا پیدا کند، این دفاع نه با سکوت و نه با هیاهو، بلکه با انصاف، شجاعت و مسئولیتپذیری جمعی ممکن خواهد بود.
