به گزارش تیتر گیلان، محمد علی امینی در یادداشتی نوشت: جملهی «بزرگترین فستیوال خیابانی دنیا توسط مردم ایران رقم خورد»، در نگاه اول زیبا و احساسبرانگیز است. اما نباید فریب ظاهر آن را خورد. این تعبیر، همانند «احساساتی شدن مردم»، با ماهیت واقعی «تجمعات حماسی شبانه» تفاوت بنیادین دارد.
عبارت «بزرگترین فستیوال خیابانی دنیا توسط مردم ایران رقم خورد»، از آنسوی مرزها در وصف حضور این روزهای مردم در میدان مطرح شده.
اما بین «فستیوال» و «تجمع حماسی»، تفاوت بنیادین وجود دارد.
این دو مفهوم، از دو فضای کاملاً متفاوتِ روانشناختی و اجتماعی نشأت میگیرند: هدف اصلی فستیوال،«جشن گرفتن»،«عرضه هنر» و «ایجاد فضایی برای شادی و تجربه» است. شرکتکنندگان در فستیوال، به دنبال رهایی از دغدغههای روزمره و دریافت انرژی مفرح هستند.
در این فضا، سبکبالی و لذت، محوریت دارد.
اما حضور این شبهای مردم در صحنه،هدفی فراتر از شادی و سرگرمی دارد. این تجمعات، عرصهی «ابراز موضع»،«اعلام حضور برای یک آرمان» و«مطالبهی تغییر شرایط» است.
این حضور، افراد را از تماشاگر به «کنشگر» تبدیل میکند و ثمرهی آن، نه شادی زودگذر، بلکه «قدرت درونی»، «احساس ایستادگی» و «تأثیرگذاری عمیق» است.
چرا این تمایز اهمیت دارد؟
نامگذاری تجمعات مردمی به «فستیوال»، ناخواسته جوهرهی اصلی این حرکت را مخدوش میکند. این تعبیر، حرکت را از «عرصهی ایستادگی و مطالبهی آرمان» به «میدان تفریح و سرگرمی» تقلیل میدهد.
پس منصفانه این است: «بزرگترین اجتماع حماسی دنیا توسط مردم ایران رقم خوردن است.» نه فستیوال!
- نویسنده : محمد علی امینی
